ای ایـــــــــــران ای مــــرز پرگـــــُهــــر		ای خاکت سرچشمـــهٔ هنــــــر
دور از تــــو انـدیــــشــــــــــهٔ بـــــــَدان		پایـــــــنـــده مانــــی تو جــاودان
ای دشمن ار تو سنگ خاره‌ای من آهنم		جان من فدای خاک پاک میهنم
مــــــهــر تـــو چون، شـــد پیشـــــه‌ام		دور از تو نیســـت اندیشــــــه‌ام
در راه تو، کِی ارزشی دارد این جان ما		پاینده بـــــاد خــــاک ایــــران ما
سنـــگ کوهــــت درّ و گوهـــــر است		خاک دشتــــت بهتر از زر است
مهـــــــرت از دل کِی بــــرون کنـــــــم		بَرگو بی مهـــــرِ تـــــو چون کنم
تا گردش جهان و دور آسمان به‌پاست		نورِ ایزدی همیشه رهنمای ماست
مهر تو چــــــون، شـــد پیشــــــــــه‌ام		دور از تو نیست اندیشـــــــــه‌ام
در راه تو، کِی ارزشی دارد این جان ما		پاینده باد خاک ایـــــــران مــــــا
ایــــــران ای خــــرّم بهشــــت مــــــن		روشن از تو سرنوشـــت مـــــن
گــــــــر آتـــــــش بارد به پیـــکــــــــرم		جز مهــــــرت در دل نپـــــــرورم
از آب و خاک و مهرِ تو سرشته شد گِلم		مهر اگر برون رود تهی شود دلم
مهــــــــر تــو چون، شــد پیشـــــه‌ام		دور از تــو نیســــت اندیشـــه‌ام
در راه تو کِی ارزشی دارد این جان ما		پاینده باد خاک ایـــــــــران مــــا